Ademwerk voor jou en mij
Maart 2026
Vanmiddag zat ik naast haar en keek. Hoe haar adem zachtjes in en uit haar buik vloeide. Ik luisterde hoe ze toonde, keek hoe haar lichaam bewoog en langzaam rustig en zacht werd. Mijn ene hand lag op haar buik, mijn andere op haar hart. Dat laatste stond niet in het ademboek, maar daar hoorde mijn hand wel. Dat voelde ik, dat wist mijn hand.
Een jaar geleden begon ik aan ademhalingsles om mijn eigen disfunctionele ademhaling op de rit te krijgen, om beter te kunnen praten. Dat jaar leek die eerste dag heel lang te gaan worden. Ik had weerstand, iedereen kon het kennelijk, overal emoties en ik... niet. Was ik dan te ziek, niet slim genoeg, werkte ik niet hard genoeg....? Niets van dat alles. Ik had gewoon mijn eigen reis te gaan, in mijn tempo en had daar alle tijd voor.
Zoals MrBreath zegt "je kunt alleen maar zo diep gaan in begeleiden als je zelf bent geweest". Nou, gelukkig was ik hier voor mezelf, want ik bakte er niet veel van die eerste weken. Het begon met dansen (stel je een vrouw van 51 voor met teveel kilo's die braaf van links naar rechts haar benen stapt omdat dat de opdracht was.... en ja, daar mag je om glimlachen), gevolgd door geluid maken, hupsen en heel veel ademen.
Hoe het eindigt? Het eindigt niet, dat weet ik vandaag wel zeker. Niet voor mij, niet voor een ander, want we hebben allemaal ons hele leven uitdagingen. Ik snap inmiddels zoveel beter het belang en het hoe van goed ademhalen. Voor het elke dag functioneren, voor het praten, het slapen (afplakken die mond!), voor energie en voor rust. Ik dans elke dag een nummer, zing (vals), laat los, doe niet of juist wel. Heb hele mooie sessies met mensen bij mij op de mat gehad en ga dit zeker aanbieden in mijn praktijk.
Wat het me heeft gebracht? Weer een puzzelstuk, weer een stap vooruit, geen beter zijn, wel "zijn met wat er is" (klinkt vaag, is zo helder). Zachtheid en een helder lijfelijk stoplicht voor (on)veiligheid. Vertrouwen, uitproberen en ruimte nemen. Dat 'uitgaan' oké is, want er komt altijd weer een ademprikkel, dat er genoeg mensen zijn die 'holding space' kunnen, willen én doen. Dat leuk en speels ook gaaf is, knuffelen zo fijn en dat je soms anderen mag 'let them'-en. Voor jezelf.
Dit jaar heb ik niks gevoeld tijdens ademen, tintelingen, immense angst, hartverscheurend verdriet en boosheid. Dat kost energie en geeft ruimte. Om letterlijk los te laten, te ont-wikkelen, te ervaren hoe effectief zacht is, dat ik zo goed kan weten (voelen, want de boeken lezen lukt niet) en hoe het is om alleen maar te zijn. Met mezelf of bij een ander. Met een leeg hoofd en een vol hart.
En ja, nu wil ik toch ademcoach worden, wat helemaal niet het plan was. Dus het laatste blok zal ik vast stress hebben, want als je iets wil met je hart is het toch ineens spannend met je hoofd. Het komt goed. Denk ik, hoop ik.